ต้องผ่านความมือมิดของค่ำคืนนี้ไปให้ได้ซะก่อน ถึงจะได้พบกับแสงสว่างของวันพรุ้งนี้
posted on 30 Jan 2009 13:49 by ziixndcare
แต่
กว่าจะผ่านค่ำคืนนี้มันแสนยากยิ่งนัก
ทั้งเงียบ
ทั้งหนาว
ทั้งเหงา
อีกทั้งความมืดมองไม่เห็นแม้เส้นทางที่จะเดินต่อ
มีเพียงแสงดาวที่ริบหรี่
อีกแสงจันทร์ที่ส่องลงมาพอมองเห็นเพียงแค่ปลายเท้าของตัวเอง
แต่เพียงแค่นี้ก็ดีถมไปแล้วสำหลับคืนนี้
.
.
.
เมื่อไหรนะถึงจะเช้า
เมื่อไหรนะถึงจะได้เห็นแสงสว่าง
อีกนานไหม
อีกนานเท่าไหร
อีกไกลเไหม
การเดินทางครั้งนี้ถึงจะจบลง
เราต้องเป็นอย่างนี้ ไปอีกนานแค่ไหน
เมื่อไหรความโดดเดี่ยวจะหายไป
เมื่อไหรนะ
.
.
.
เมื่อไหร
.
.
.